شماره ٢٥٨: مباش غره بسامان اين بنا که نريزد

غزلستان :: بيدل دهلوی :: غزليات - بخش پنجم

افزودن به مورد علاقه ها
مباش غره بسامان اين بنا که نريزد
جهان طلسم غبار است از کجا که نريزد
مکش زجرأت اظهار شرم تهمت شوخى
عرق دمى شود آئينه حيا که نريزد
بجد گرفتن تدبير انتقام چه لازم
همانقدر دم تيغت تنگ نما که نريزد
قدح بخاک زديم از تلاش صحبت دونان
نداشت آنهمه موج آبروى ما که نريزد
بگوش منتظران ترانه غم عشقت
فسانه شبخون دارد آن صدا که نريزد
دل ستمکش بيحاصلى چو آبله دارم
کسى کجا برد اين دانه زير پا که نريزد
بباد رفتم و بر طبع کس نخورد غبارم
دگر چه سحر کند خاک بى عصا که نريزد
نثار راه تو ديدم چکيدن آينه اشکى
گرفتم از مژه اش بر کف دعا که نريزد
خميد پيکرم از انتظار و جان بلب آمد
قدح بياد تو کج کرده ام بيا که نريزد
باين حنا که گرفته است خون خلق بگردن
اگر تو دست فشانى چه رنگها که نريزد
غم مروت قاتل گداخت پيکر (بيدل)
مباد خون کس ارزد باين بها که نريزد



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید





جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

     


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.