شماره ٢١٠: گذشتگان که زتشويش ما و من رستند

غزلستان :: بيدل دهلوی :: غزليات - بخش پنجم

افزودن به مورد علاقه ها
گذشتگان که زتشويش ما و من رستند
مقيم عالم نازند هر کجا هستند
چو اشک شمع شرر مشربان آزادى
زچشم خويش چکيدند اگر گهر بستند
همين نه ناله ما خون شد از نزاکت پاس
کدام رشته کزين پيچ و تاب نگسستند
عنان کشان هوس صنعت نظر دارند
خدنگ صيد جهانند تازخود جستند
بعاشقان همه گر منصب گهر بخشى
همان بعرض چکيدن چو اشک تردستند
نکرده اند زيان محرمان سودايت
اگر زخويش گسستند با که پيوستند
چه جلوه ئى که چو شبنم هوائيان گلت
شدند آب و غبار نگاه نشکستند
زساز عافيت خاک ميرسد آواز
که ساکنان ادبگاه نيستى هستند
کدام موج ندامت خروش طاقت نيست
شکستگان همه آواز سودن دستند
درين زمانه سخن محو ياس شد (بيدل)
دميد عقده دل معنى که مى بستند



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید





جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

     


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.