شماره ٧: خاطر آزرده را سير گلستان مى گزد

خاطر آزرده را سير گلستان مى گزد

شور بلبل، خنده گل، بوى ريحان مى گزد

موسى از شرم صفاى ساعد سيمين او

همچو طفلان آستين خود به دندان مى گزد

هر که را افتاد بر لبهاى ميگون تو چشم

تا شکرخند قيامت لب به دندان مى گزد

آسمان را دل نسوزد بر شکايت پيشگان

دايه بيزارست از طفلى که پستان مى گزد

(برق مى خواهد به من تعليم بيتابى دهد

شعله شوق مرا تحريک دامان مى گزد)

تا زکف داده است صائب دامن وصل ترا

گاه پشت دست و گاهى لب به دندان مى گزد

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.