شماره ٦٩٥: از بس مکدرست درين روزگار صبح

غزلستان :: صائب تبریزی :: غزليات - بخش سوم

افزودن به مورد علاقه ها
از بس مکدرست درين روزگار صبح
از دل نمى کشد نفس بى غبار صبح
رخسار نو خط تو خوش آمد به ديده اش
از شب کشيد سرمه دنباله دار صبح
باشد نظر به زنده دلان، شيرخواره اى
هر چند آمده است به دنيا دو بار صبح
جان مى دهد نسيم خوشش اهل درد را
دارد مگر نفس ز لب لعل يار صبح؟
از دفتر صباحت آن آفتاب روى
يک فرد باطل است درين روزگار صبح
از شرم هيچ جا نتواند سفيد شد
تا ديده است چاک گريبان يار صبح
گردد در آفتاب پرستى دو تيغه باز
بيند اگر به چهره آن گلعذار صبح
مهر قبول بر ورقش آفتاب زد
تا لوح ساده کرد ز نقش و نگار صبح
خورشيد بوسه بر قدم شبروان زند
سر بر زند ز ديده شب زنده دار صبح
سالک ميان خوف و رجا سير مى کند
مانده است در کشاکش ليل و نهار صبح
بتوان به قصر شيرين از جوى شير رفت
باشد دليل گمشدگان را به يار صبح
زان کمترست عمر که گيرند ازو حساب
بيهوده مى کند نفس خود شمار صبح
تخم زمين پاک، يکى مى شود هزار
از ابر ديده قطره چندى ببار صبح
گلدسته بهشت برين، روى تازه است
برگ شکوفه اى است ازين شاخسار صبح
هر شام، دور جام شکرخند از کسى است
هر روز سر برآورد از يک کنار صبح
از خط صفاى عارض او شد يکى هزار
در موسم بهار بود بى غبار صبح
زنگار غم به باده روشن چه مى کند؟
از خنده اى برآورد از شب دمار صبح
تر مى کند به خون شفق نان آفتاب
از راستى چه مى کشد از روزگار صبح
هر کس شبى به کوى خرابات زنده داشت
ديد از بياض گردن مينا هزار صبح
هر کار را حواله به وقتى نموده اند
شام است وقت ساغر و وقت شکار صبح
تا اين غزل ز خامه صائب علم کشيد
شد شير مست خنده بى اختيار صبح



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.