شماره ٣٧٩: دود دلى ز ابر گهربار مانده است

غزلستان :: صائب تبریزی :: غزليات - بخش سوم

افزودن به مورد علاقه ها
دود دلى ز ابر گهربار مانده است
داور ترى ز قلزم زخار مانده است
روشندلان به تيره دلان جا سپرده اند
کف از محيط، از آينه زنگار مانده است
بکسر زبان دعوى بى معنى اند خلق
برگى به نخل معرفت از بار مانده است
صبح شعور، مست شکر خواب غفلت است
افسانه اى ز ديده بيدار مانده است
از عرض علم، مانده به جا عرض سينه اى
از اهل حال، جبه و دستار مانده است
داند که من ز جسم گرانجان چه مى کشم
دامان هر که در ته ديوار مانده است
تا صبح حشر هست مرا کار در کفن
در سينه بس که نشتر آزار مانده است
از حيرت خرام تو اين چرخ آبگون
چون آب آبگينه ز رفتار مانده است
طوفان گره شده است مرا در دل تنور
تا مهر شرم بر لب اظهار مانده است
در زردى آفتاب قيامت نهاد روى
اميد من به وعده ديدار مانده است
جوهر به چشم آينه خاشاک گشته است
تا نااميد ازان گل رخسار مانده است
در تنگناى سينه صائب خيال دوست
پيغمبر خداست که در غار مانده است



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.