شماره ٣٧١: عشقم هنوز جاى به گلخن نداده است

غزلستان :: صائب تبریزی :: غزليات - بخش سوم

افزودن به مورد علاقه ها
عشقم هنوز جاى به گلخن نداده است
برقم هنوز بوسه به خرمن نداده است
در زلف باد دست، عبث بسته ايم دل
گوهر کسى به چنگ فلاخن نداده است
چون دست و پا زنم، که به رنگ شکسته ام
عشق غيور بال پريدن نداده است
فرياد ازين طبيب که با اين هجوم درد
ما را به نبض رخصت جستن نداده است
بنماى يک مسيح که گردون تنگ چشم
آبش ز خشک چشمه سوزن نداده است
يک دل به من نما که ز دمسردى فلک
تن چون چراغ صبح به مردن نداده است
مردانه تن به سختى ايام داده ايم
در زير سنگ، سه چنين تن نداده است
جمع است دل چو غنچه تصوير در برش
هر کس به خود قرار شکفتن نداده است
با تنگ گيرى فلک سفله چون کنم؟
دل داده است (و) بخت شکفتن نداده است
فردا چگونه سر ز گريبان برآورد؟
آن را که بوسه تيغ به گردن نداده است
صائب چسان بلند کنم ناله از جگر؟
عشقم هنوز رخصت شيون نداده است



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.