شماره ٣٦٩: تا چشم من به گوشه عزلت فتاده است

غزلستان :: صائب تبریزی :: غزليات - بخش سوم

افزودن به مورد علاقه ها
تا چشم من به گوشه عزلت فتاده است
از ديده ام سراسر جنت فتاده است
داند که روح در تن خاکى چه مى کشد
هر نازپرورى که به غربت فتاده است
چون شمع آه مى کشم از بهر خامشى
تا کار من به دست حمايت فتاده است
ديوار اگر فتد به سرش چتر دولت است
بر فرق هر که سايه منت فتاده است
داند که خار و خس چه ز گرداب مى کشد
آن را که ره به حلقه صحبت فتاده است
از آسياى چرخ نشد نرم دانه اى
دنبال من چه سنگ ملامت فتاده است؟
اکنون که رعشه از کف من برده اختيار
دستم به فکر دامن فرصت فتاده است
دل را ز درد و داغ محبت شکيب نيست
در بحر بيکنار حقيقت فتاده است
با ديده اى که مى شود از نور ذره آب
کارم به آفتاب قيامت فتاده است
چون از کنار دست نشويم که کشتيم
صائب به چارموجه کثرت فتاده است



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.