شماره ١٣٢: اگر چه بالش خورشيد تکيه گاه من است

غزلستان :: صائب تبریزی :: غزليات - بخش سوم

افزودن به مورد علاقه ها
اگر چه بالش خورشيد تکيه گاه من است
شکستگى گلى از گوشه کلاه من است
عجب نباشد اگر شعر من بود يکدست
که عمرهاست کف دست تکيه گاه من است
ز شعرهاى ترم گرم اين چنين مگذر
که آب خضر نهان در شب سياه من است
مباش منکر آب روان گفتارم
که سرو مصرع برجسته يک گواه من است
به چشم کم منگر در دوات تيره دلم
که چله خانه يوسف درون چاه من است
گذشته فکر من از لامکان به صد فرسنگ
بلند همتى من دليل راه من است
غزال معنى من رتبه دگر دارد
برون ز دايره چرخ صيدگاه من است
ز نور جبهه خورشيد مى توان دانست
که خانه زاد دوات درون سياه من است
چرا بلند نگردد حديث من صائب؟
که آستانه توفيق بوسه گاه من است



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.