شماره ٤٠٤: رخش بديدم و گفتم که بوستان اين است

غزلستان :: امير خسرو دهلوی :: غزليات - بخش اول

افزودن به مورد علاقه ها
رخش بديدم و گفتم که بوستان اين است
لبش به خنده در آمد که قوت جان اين است
سخن کشيدم ازان لب که در دهان تو چيست
شکر بريختن آمد که در دهان اين است؟
دهان او به گمان افگند، يقين کردم
که کس يقين نکند آن دهان، گمان اين است
گذر ز ديده گشادم ميان باريکش
به پيچ پيچ در آمد که ريسمان اين است
کمر گرفتم و گفتم که در ميان چيزى ست
به پيچ زد سخنم را که در ميان اين است
بگفتمش که به خورشيد بر توان رفت
نمود زلف مسلسل که ريسمان اين است
به عجز چهره نمودم که رنگ رويم بين
به ناز خنده به من زد که زعفران اين است
خطش بديده اي، اى سبزه، بعد ازين گل را
به ريش خند بخندان که بوستان اين است
جمال او به فلک عرضه کردم و خورشيد
نمود چهره که پرکاله اى ازان اين است
زبان کشيد که شمع بتان شدم، گفتم
هزارخانه به خود خواند کاسمان اين است
روان چو باد بدادى به بنده خسرو اسپ
چو باد اسپ دهى بخشش روان اين است
به نام نيک ترا عمر جاودان بادا
تو نام نيک طلب عمر جاودان اين است



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.