شماره ٣٢١: ز خون دل که به رخسار ماجراى من است

غزلستان :: امير خسرو دهلوی :: غزليات - بخش اول

افزودن به مورد علاقه ها
ز خون دل که به رخسار ماجراى من است
بخوان به لطف که ديباچه وفاى من است
نفس رسيده به آخر، هوس نماند جز اين
که بشنوم ز تو کاين مردان از براى من است
به جاى دعاى غمت مى کنم که دير زياد
کزو فزايش اين درد بى دواى من است
درون جان تويى از بهر آنش دارم دوست
وگرنه جان مرا بى تو يک بلاى من است
فضول بين تو که جايى همى نهم خود را
که زير پاى سگ کوى دوست جاى من است
چه حد دعوى نيلوفر آنکه لاف غرور
زند که چشمه خورشيد آشناى من است
بسوختم ز دل و هم به پيش دل گفتم
که روز اين دل بد روز من بلاى من است
کجا روم که مرا کرد بوى او گمراه
که هر سپيده دم آن بوى آشناى من است
بنال پيش درش، خسروا، که آن سلطان
شناخته ست که اين ناله گداى من است



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.