شماره ٢١٦: گر بيتو نگه را بتماشا هوس افتاد

غزلستان :: بيدل دهلوی :: غزليات - بخش پنجم

افزودن به مورد علاقه ها
گر بيتو نگه را بتماشا هوس افتاد
بر هر چه گشودم مژه در ديده خس افتاد
از بخت سيه چاره ندارم چه توان کرد
چون زلف بآشفتگيم دست رس افتاد
در گريه تنگ مايه تراز من دگرى نيست
کز ضعف سرشکم بشمار نفس افتاد
تا بيکسيم قافله سالار فغان کرد
خون شد دل و چون اشک زچشم جرس افتاد
شوقى بشکست دل من مست خروش است
آگه نيم اين شيشه زدست چه کس افتاد
از آفت تعجيل حذر کن که درين باغ
بر خاک نخستين ثمر پيشرس افتاد
شد عين حقيقت چو مجازت زميان رفت
عشقست گر آتش به بناى هوس افتاد
چون شانه ره ما همه پيچ و خم زلف است
چندانکه قدم پيش نهاديم پس افتاد
عمريست پرافشان گلستان خياليم
غم نيست اگر طائر ما در قفس افتاد
اسباب غبار نگه عبرت ما نيست
در ديده آتش نتوان گفت خس افتاد
کلفت مکش از عمر عيانست چه باشد
سنگينى بارى که بدوش نفس افتاد
(بيدل) لب آن برگ گل اندام ندارد
شهدى که تواند بخيالش مگس افتاد



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید





جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

     


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.