شماره ١١٩: شب که از جوش خيالت بزم گلشن تنگ بود

غزلستان :: بيدل دهلوی :: غزليات - بخش پنجم

افزودن به مورد علاقه ها
شب که از جوش خيالت بزم گلشن تنگ بود
بر هوا چون نکهت گل آشيان رنگ بود
بعد ازين از سايه بايد ديد عرض آفتاب
تا تغافل داشت حسن آئينه ما زنگ بود
کس نميگردد حريف منع از خودرفتگان
غنچه هم عمرى بضبط دامن دل چنگ بود
نوحه طوفان کرد هر جا نعمه سر کرديم ما
ساز ما را خير باد عيش پيش آهنگ بود
هر قدر اسباب دنيا بيش بار و هم بيش
مزرع هر کس درينجا سبز ديدم بنگ بود
ناله ئى را از گدا زشيشه موزون کرده ام
پيش ازينم قلقل آواز شکست سنگ بود
ناتوانى بر نياورد از طلسم حيرتم
همچو موج گوهرم يک گام صد فرسنگ بود
هر بن مويم به پيرى آشيان ناله ايست
يکسر و چندين گريبان نغمه اين چنگ بود
بى نشان بود اين چمن گروسعتى ميداشت دل
رنگ مى بيرون نشست از بسکه مينا تنگ بود
شب بياد نوگلى چون غنچه پيچيدم بخويش
صبح (بيدل) در کنارم يک گلستان رنگ بود
شب که از شور شکست دل اثر پرزور شد
همچو چينى تار موئى کاسه طنبور شد
برق آفت گر چنين دارد کمين اعتبار
خرمن ما عاقبت خواهد نگاه مور شد
عيش صد دانا زيک نادان منغص مى شود
ربط مصرع بر هم است آنجا که حرفى کور شد
نفس را ترک هوا روح مقدس ميکند
شعله ئى گز دود فارغ گشت عين نور شد
گر نمکدانت چنين در ديده ها دارد اثر
آب در آئينه همچون اشک خواهد شور شد
دل شکست اما کسى بر ناله ما پى نبرد
موى چينى جوهر آئينه فغفور شد
کاش چون نقش قدم با عاجزى ميساختم
بسکه سعى ما رسائى کرد منزل دور شد
ساغر عشق مجازم نشه تحقيق داد
مشت خونم جوش مجنون ميزد و منفور شد
چون سحر کم نيست گر عرض غبارى داده ايم
بيش ازين نتوان بسامان نفس مغرور شد
عمرها شد (بيدل) احرام خموشى بسته ايم
آخر اين ضبط نفس خواهد خروش صور شد



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید





جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

     


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.