شماره ٧٠٤: هستى ما همه بود به وجود

هستى ما همه بود به وجود

نفسى بى وجود نتوان بود

بنمايد يکى به نقش خيال

در دو آئينه آن يکى دو نمود

جسم و جان جام و مى دل و دلدار

هر چه دارد همه به ما بنمود

همچو پرگار بود دل پر کار

نقطه نقطه محيط را پيمود

اول و آخرش به هم پيوست

ظاهر و باطنش ز هم آسود

ليس فى الدار غيره ديار

هر موحد که بود اين فرمود

نعمت الله که مير مستان است

در ميخانه بر جهان بگشود

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.