شماره ٣١٧: اى آفتاب تافته از روى انورت

غزلستان :: امير خسرو دهلوی :: غزليات - بخش اول

افزودن به مورد علاقه ها
اى آفتاب تافته از روى انورت
وى کوفته نبات ز لعل چو شکرت
شکل صنوبر قد تو چون پديد شد
بشکفت سرو از قد همچون صنوبرت
خواهد که بوى تو بکشد باد صبح، اگر
بايد نسيمى از سر زلف معنبرت
موى تو سر به سر همه مشک است و هر دمى
از نافه پوست باز کند مشک اذفرت
اى کوه حلم،حلم ترا چون بديد کوه
بى سنگ شد ز غيرت ذات موقرت
تاصيبت گوهر تو به دست صدف فتاد
دريا تمام آب شد از شرم گوهرت
سرگشته اند خاک تراخسروان دهر
زان خاک گشت خسرو بيچاره بر درت



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.