برای دریافت روزانه فال حافظ در کانال تلگرام غزلستان عضو شوید

غزل شماره ۲۸۳۵

غزلستان :: مولوی :: دیوان شمس - غزلیات
مشاهده برنامه «دیوان شمس» در فروشگاه اپل


افزودن به مورد علاقه ها
ز گزاف ریز باده كه تو شاه ساقیانی
تو نه‌ای ز جنس خلقان تو ز خلق آسمانی
دو هزار خنب باده نرسد به جرعه تو
ز كجا شراب خاكی ز كجا شراب جانی
می و نقل این جهانی چو جهان وفا ندارد
می و ساغر خدایی چو خداست جاودانی
دل و جان و صد دل و جان به فدای آن ملاحت
جز صورتی كه داری تو به خاكیان چه مانی
بزن آتشی كه داری به جهان بی‌قراری
بشكاف ز آتش خود دل قبه دخانی
پر و بال بخش جان را كه بسی شكسته پر شد
پر و بال جان شكستی پی حكمتی كه دانی
سخنم به هوشیاری نمكی ندارد ای جان
قدحی دو موهبت كن چو ز من سخن ستانی
كه هر آنچ مست گوید همه باده گفته باشد
نكند به كشتی جان جز باده بادبانی
مددی كه نیم مستم بده آن قدح به دستم
كه به دولت تو رستم ز ملولی و گرانی
هله ای بلای توبه بدران قبای توبه
بر تو چه جای توبه كه قضای ناگهانی
تو خراب هر دكانی تو بلای خان و مانی
زه كوه قاف گیری چو شتر همی‌كشانی
عجب آن دگر بگویم كه به گفت می‌نیاید
تو بگو كه از تو خوشتر كه شه شكربیانی

مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.