برای دریافت روزانه فال حافظ در کانال تلگرام غزلستان عضو شوید

غزل شماره ۱۱۶۶

غزلستان :: مولوی :: دیوان شمس - غزلیات
مشاهده برنامه «دیوان شمس» در فروشگاه اپل


افزودن به مورد علاقه ها
چند از این راه نو روزگار
پرده آن یار قدیمی بیار
آتش فرعون بكش ز آب بحر
مفرش نمرود به آتش سپار
چرخ فلك را به خدایی مگیر
انجم و مه را مشناس اختیار
شمس و شموسی كه سرآخر شدست
چون خر لنگست در آن مستدار
باد چو راكع شد و خود را شناخت
نیست در آخر چو خسان بی‌مدار
چشم در آن باد نهادست خس
كو كشدش جانب هر دشت و غار
خیره در آن آب بماندست سنگ
كوش بغلطاند در سیل بار
گر بد و نیكیم تو از ما مگیر
ما همه چنگیم و دل ما چو تار
گاه یكی نغمه تر می‌نواز
گاه ز تر بگذر و رو خشك آر
گر ننوازی دل این چنگ را
بس بود اینش كه نهی بركنار
نور علی نور چو بنوازیش
باده خوش و خاصه به فصل بهار
در كف عشقست مهار همه
اشتر مستیم در این زیر بار
گاه چو شیری متمثل شود
تا برمد خلق از او چون شكار
گاه چو آبی متشكل شود
خلق رود تشنه بدو جان سپار

مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+

© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.