در حکمت

غزلستان :: اوحدی مراغه‌ای :: جام جم

افزودن به مورد علاقه ها
حکمت از فکر راست بين باشد
در مراعات سر دين باشد
نظر اندر صفات حق کردن
به دل اثبات ذات حق کردن
سخنى کان به دل فرو نايد
دان که از حکمتى نکو نايد
تا نخوانى حکيم دو نان را
گر چه دانند علم يونان را
حسن فعل حکيم و حالش را
بين و آنگه شنومقالش را
گر زبان حکيم خاموشست
فعل او بين که سربسر هوشست
نه ازين رو رسول با مردم
گفت: «منى خذوا مناسککم »
روى آن حکمتى ندارد نور
کز کتاب و ز سنت افتد دور
هر کرا اين متاع در بارست
نطق او در زبان و کردارست
ديدنش حکمتست و فعل امام
صحبتش رحمت خواص و عوام
وقت گفتن حکيم را پيداست
کانچه گويد به قدر گويد و راست
به هوا و مجاز دم نزند
در پى آرزو قدم نزند
بدهد بر خرد هوا را دست
خرد او کند هوا را پست
حفظ ناموس را کمر بندد
راه سالوس و زرق بربندد
آنچه داند نه هشتنى باشد
آنچه گويد نبشتنى باشد
سيرت رفتگان طريق او را
صفت صادقان رفيق او را
با امل انس کمترش باشد
اجل اندر برابرش باشد
نشود وقت او به بازى صرف
ننهد بى يقين قلم بر حرف
غم عمر گذشته گيرد پيش
دل ز بهر درم ندارد ريش
شفقت بر جوان و پير کند
رحم بر منعم و فقير کند
زو دل هيچ کس نيازارد
چون بيازرد، زود باز آرد
کوشد اندر تمام دانستن
ننگش آيد ز خام دانستن
پر به خواب و خورش هوس نکند
بى تواضع نظر به کس نکند
صورت اهل حکمت اين باشد
حکما را صفت چنين باشد
گرنه آنى که در گمان افتى
هرخسى را حکيم چون گفتي؟
حکمت آموز و نور حاصل کن
دل خود را به نور واصل کن
گر به حکمت رسى سوار شوى
حکما را سپاسدار شوى



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید




جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

      Google+


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.